Van waar de naam Perseus?
Schuurman heeft, voor zover bekend, zich nooit uitgelaten over waarom hij deze stichting de naam Perseus meegaf. Maar onderstaand verhaal uit de Griekse oudheid laat wel een aantal thema’s zien die naadloos bij zijn werk aansluiten. Op een dag kreeg koning Akrisios van de Griekse stadstaat Argos zijn toekomst te horen. Hij zou noodlottig aan zijn einde komen door toedoen van zijn eigen kleinzoon. Akrisios zocht naar een uitweg. Hij sloot zijn eigen dochter Danaë op en voorkwam dat ze ooit nog zwanger werd. Een rechtlijnig plan: Zonder kleinzoon geen noodlottige dood.
Maar Akrisios had zich vergist in de overspeligheid van oppergod Zeus. Zeus wist Danaë te bezwangeren door een gouden regen te laten neerdalen in haar vertrek. En aldus werd onze jonge held geboren: Perseus.
Akrisios bleef volharden in het ontkennen van zijn lot. Hij stopte Danaë en Perseus in een houten kist en gooide ze in zee. Na een helle tocht spoelden moeder en zoon aan op het eiland Seriphos. Een visser, Diktys, ontfermde zich over hen en Perseus groeide verder op in vrede. Polydectes, de koning van Seriphos, had jaren later een oogje laten vallen op Danaë. Maar hij was ook bang voor haar inmiddels sterke zoon Perseus.
Ook deze koning probeerde de jongeling weg te werken. Polydectes gaf Perseus de onmogelijke opdracht op reis te gaan en pas terug te keren naar het eiland Seriphos als hij het hoofd van Medusa had bemachtigd. Monsterachtige Medusa was tot nu toe onverslaanbaar. Ze had slangen in plaats van haar. En een felrode tong tussen vlijmscherpe slagtanden. Haar hoofd was zo afzichtelijk dat je versteende bij haar aanblik. Polydectes had er alle vertrouwen in dat ook Perseus het niet van Medusa kon winnen.
Opnieuw vergiste een koning zich in de bemoeienis van de Godenwereld. Perseus kreeg een schild van Athena, een helm van Hades en de slippers van Hermes. De slippers gaven Perseus vleugels om snel te kunnen reizen en vluchten. De helm maakte Perseus onzichtbaar. En het schild bleek een onvermoede kant te hebben.
Perseus wist dat hij Medusa niet recht kon aankijken. Hij zou van angst verstenen net zoals alle helden voor hem. In de hitte van de strijd kwam Perseus op het lumineuze idee om het spiegelbeeld van Medusa in zijn schild te gebruiken om haar te benaderen. De spiegel bleek een veilige manier om zijn angst voor haar te overwinnen. De onmogelijke opdracht van Polydectes bleek uitvoerbaar.
Tot zo ver het verhaal. Perseus staat sindsdien symbool voor de jongeling die met succes zijn eigen angst overwint en de regie over zijn leven herpakt.
In de geest van Schuurman
Schuurman was altijd heel alert op vraag of sociale druk een jongeling de kans ontnam om toe te komen aan wat hij/zij echt ambiëerde. Hoe zoek je wat bij je past met al die verwachtingen om je heen? Het verhaal van Perseus markeert een aantal belangrijke uitgangspunten in die zoektocht. Als je als jongere opgroeit moet je er niet vanuit gaan dat de oudere generatie direct alle deuren voor je openzet. De ouderen hebben belangen en begeertes die ze zullen verdedigen. Ook als dat ten koste van jouw ontwikkeling gaat. Als je steun wilt vinden om je te ontwikkelen moet je de geschenken van de geestelijke wereld aanvaarden. Je bent nooit alleen in jouw persoonlijke groei. Voor jou zijn al vele verhalen van lotgenoten verteld en gedeeld die jou kunnen inspireren. De angst die je in je hart draagt is vaak zo pijnlijk dat je er niet direct naar kan kijken. Het verlamt je. Middels de weg van zelfreflectie kun je geleidelijk afpellen of jouw handelen wordt geregeerd door die angst of door de doelen die je jezelf leert stellen.